همه ی زمین ها کربلاست و همه ی روزها عاشوراست

    کربلا شهری جغرافیایی نیست که روزگاری دشتی بوده باشد بر کناره ی فرات ، و  گروهی

     شورشی  در مصادف با مدافعان حاکمیت جان باخته باشند ، کربلا شهر سرخی است در

     جغرافیای عشق ، که عاشقانی مهربان با دستهای روشنشان ، لاله های سرخ بیداری را در

     کویر اندیشه ها کاشتند .

   کربلا فتحنامه ی مظلومیت است . گلداغ انسان است در فراخنای

     تاریخ . طوافگاه حقیقت است . امضای سرخ است بر طومارنامه ی عمر بشریت . فرات ،

   اشک شیعه است در دشت ستم دیدگی . باران عاطفه است . ابریشم احساس است در زنجیر

        بی عاطفگی . سینای عشق است در تکلم زار طور .

 خورشید گریخت و در ورای افق سرخ پنهان شد و ماه کم فروغ بسان چشم گریسته طلوع کرد.

 قبایل همچنان در خیمه ها چون توفان می وزیدند و آتش می افروختند ، وآتش همانند دهان

 گرسنه ی دیوانه ای باز می شد و همه چیز را می بلعید .